"Παιδάκι μου πιάσε το πλεϊστέισον και άσε το Ίντερνετ σε παρακαλώ"

    Τα τελευταία χρόνια με τη, δειλή, έστω διάδοση που γνώρισε το Διαδίκτυο στην Ελλάδα παρατήρησα ένα ίσως όχι και τόσο παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα φαινόμενο. Σε συζητήσεις που είχα και έχω κατά καιρούς με παιδιά αλλά και με γονείς, τόσο στο χώρο του σχολείου όσο και έξω απ' αυτόν, το Internet είναι κάτι σαν μπαμπούλας, ένα εν δυνάμει επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια των εφήβων. Οι πλειοψηφία των γονέων θεωρούν φυσιολογικό και ίσως θεμιτό ή έστω αναγκαίο κακό να βλέπουν το παιδί τους επί ώρες να παίζει κάποιο videogame σε μια κονσόλα playstation, xbox, gameboy κλπ κλπ, αλλά το Διαδίκτυο ούτε να το ακούσουν δε θέλουν. Κάποια από τα παιδιά κι αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό απ' όλα συμμερίζονται ή/και βολεύονται με αυτή την άποψη των μεγάλων.  Σου λέει ας μου αγοράσει ο μπαμπάς ή η μαμά το Death Tournament 15 να ξεκοιλιάζω όσους "αντιπάλους" βρεθούν στο δρόμο μου με την ησυχία μου και τη "μάχη" για το Internet την αναβάλλω για άλλη φορά. Εξάλλου υπάρχουν και τα Internet cafe όπου έναντι μερικών ευρώ ο κάθε καταπιεσμένος έφηβος μπορεί να περιηγηθεί σε όποια ιστοσελίδα θέλει, μακριά από κάθε είδους γονική επίβλεψη και συμβουλή.
  
Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι ούτε να στιγματίσει με κανέναν τρόπο τα Internet cafe, έχουν κι αυτά τη χρησιμότητά τους, ούτε βέβαια να αμφισβητήσει το δικαίωμα, μικρών και μεγάλων, στα videogames. Το θέμα είναι ότι η άγνοια γεννά δυσάρεστες καταστάσεις σε μια οικογένεια. Το Διαδίκτυο έχει κατηγορηθεί κατά καιρούς ως μέσο διακίνησης άσεμνων φωτογραφιών, έχει επισημανθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως ως κάτι το επικίνδυνο, κάτι μέσω του οποίου κάποιος (χάκερ) μπορεί να πάρει τον έλεγχο του υπολογιστή σου ή ακόμα να σου διαταράξει την οικογενειακή γαλήνη, παρασύροντας το παιδί σου σε σκοτεινά μονοπάτια μέσα από ένα chat room. 
    Λοιπόν στο Διαδίκτυο υπάρχουν όλα αυτά. Αλλά αυτό που ξεχνάνε να μας πουν οι αξιότιμοι κύριοι δημοσιογράφοι είναι ο πλούτος των γνώσεων, οι ατέλειωτες ευκαιρίες για πληροφόρηση, οι εναλλακτικές όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει και μας βομβαρδίζει έτσι κι αλλιώς με μηνύματα, όλα αυτά τα θετικά, καλά και "δυνατά" στοιχεία που προσφέρει το Διαδίκτυο.
Καλά και οι "κακοί" που καραδοκούν; Τα "ύποπτα" και "βρώμικα" sites; Τι γίνεται με όλα αυτά πως μπορεί κάποιος να προστατέψει τον εαυτό του και την οικογένειά του από τα "τέρατα" και τις "κακοτοπιές" του κυβερνοδιαστήματος; Δεν είναι καλύτερα να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο και να αφήσουμε τα παιδιά μας να ανακαλύψουν το Διαδίκτυο όταν γίνουν ενήλικες και υπεύθυνα για τις πράξεις τους άτομα;
Δε νομίζω. Πρέπει πρώτα εμείς σα γονείς να γίνουμε υπεύθυνα άτομα. Όταν ας πούμε αφήνουμε το παιδί μας να δει το τάδε έργο ή σήριαλ στην τηλεόραση, ή να παίξει το τάδε παιγνίδι στο "πλεϊστέισον" να έχουμε ελέγξει ότι η ταινία και το παιγνίδι είναι κατάλληλα για την ηλικία του. Το Διαδίκτυο δεν διαφέρει από  όλα τα προηγούμενα, ίσα ίσα στην περίπτωση του Internet μπορούμε να έχουμε ελεγχόμενη, σε μεγάλο βαθμό, πρόσβαση στον Ιστό χρησιμοποιώντας κάποιο κατάλληλο λογισμικό. 
Τόσο στο εμπόριο όσο και στο ίδιο το Διαδίκτυο κυκλοφορούν δεκάδες προγράμματα "γονικού ελέγχου" - ελεγχόμενης πρόσβασης στο Διαδίκτυο. Στα Αγγλικά λέγονται "parental tools" και ο καθένας μας μπορεί να προμηθευτεί κάποιο σε shareware η demo μορφή από κάποιο site, και αφού το δοκιμάσει και ικανοποιηθεί από τη λειτουργία του μπορεί να το αγοράσει και να ελευθερώσει το "Internet από τα δεσμά του"
Ακόμα κι ο Internet Explorer προσφέρει κάποιες περιορισμένες δυνατότητες "φραγής" επιλεγμένων sites. Μπορεί κάποιος να δοκιμάσει πρώτα αυτή την απλή λύση και αν δεν τον καλύπτει να καταφύγει σε κάποιο πιο εξειδικευμένο πρόγραμμα. Ψάχνοντας το Διαδίκτυο ανακάλυψα μέχρι και freeware - ελεύθερης χρήσης τέτοια προγράμματα. 
Είναι αλήθεια πως μέσα στο κυβερνοδιάστημα κρύβονται κάποιοι κίνδυνοι , όπως παντού αλλού άλλωστε, αλλά αν κάποιος λάβει τις στοιχειώδεις προφυλάξεις, ένα firewall, ένα antivirus, κάποιο είδος "φραγής", μπορεί ο ίδιος και η οικογένειά του να χαρεί τα πλεονεκτήματα του Διαδικτύου και να νιώσει "πολίτης του κόσμου", χωρίς να χάνει τον ύπνο του τα βράδια από το φόβο των "κακόβουλων χρηστών" που μπορεί εισβάλουν στο οικογενειακό του άσυλο.

Δεκέμβρης 2006

  Επιστροφή